Jongeren in Huis van de Wijk leren al doende de taal

dinsdag, 15 december 2015

Het is gezellig in Huis van de Wijk Post-West. De kerstboom staat. En ik ga op zoek naar coordinator Miriam Frohlich. Ik vraag het even bij de balie: ‘Mevrouw Miriam, die zit boven. ‘ En ik stiefel naar boven. Door de oorverdovende salsa klanken heen.  En we gaan samen beneden zitten. Daar kunnen we elkaar nog verstaan. Miriam zegt: ‘ik was net aan de slag met het mysterie van de verdwenen kerstkleedjes.’ Ik lach: ‘hmm dat is weer een ander mooi verhaal.’

 

Dit verhaal gaat over leerlingen van het Albeda college

Het zijn er 16 stuks. Ze doen mee met het programma anderstaligen. Drie dagen in de week lopen ze hier in het Huis van de Wijk stage en twee dagen in de week gaan ze naar school. Na dit jaar hebben ze een startkwalificatie en kunnen ze verder studeren. Het zijn jongeren tussen de 16 en 27 jaar.

 

Ze komen overal vandaan

Uit alle werelddelen. Van Polen,  Congo tot de Kaapverdische Eilanden. En het is hier voor de jongeren, in het Huis van de Wijk, vooral doen. Het gaat om het leren van de Nederlandse taal. Miriam heeft ze ingedeeld in  4 teams. Team zorg helpt de ouderen, danst mee, bedenkt dingen. Team techniek houdt zich bezig met het schoonmaakwerk, schilderen en klussen. Miriam kijkt gelijk naar boven: ‘aha die lamp doet het niet, weer een klusje.’  Dan is er nog het team keuken. Die verzorgen het ontbijt en de lunch. En op donderdag leren ze  ‘budgetkoken’ met vrijwilliger Sven. Team vier is het balie- en receptieteam. Zij bemensen de balie en helpen met het inplannen van afspraken.

 

Het zijn mensen met rugzakken

Miriam vertelt: ‘het is best heftig. Armoede en eenzaamheid zijn thema’s die vaak terugkomen. Het mooie is dat Albeda College budget vrij heeft gemaakt. Zodat ze hier gemeenschappelijk kunnen eten. En het eten bereiden de jongeren dan zelf in de keuken. Zo krijgen ze in ieder geval drie warme maaltijden per week.

 

Een groep die intensieve begeleiding nodig heeft

Miriam: ‘je vergist je wel eens. Omdat ze zo mondig zijn. Omdat ze hebben moeten strijden voor hun kind of een oorlog hebben meegemaakt. Zo was er vanochtend nog een ontploffing in de horeca appgroep die we hebben. In die apgroep delen we bijvoorbeeld de afspraken die we gemaakt hebben. En er ontstond ruzie. Omdat iemand geen boodschappen wilde doen.’

 

Ook voor Miriam is het even wennen

‘In het begin mochten ze altijd bij me binnenkomen. En nu gaat het meer op afspraak. Ik begeleid ze samen met de docent van Albeda. We hebben korte lijntjes. Ik geef ze ook opdrachten mee voor school. De praktijk hier en school zijn twee heel verschillende werelden. Hoe ga je bijvoorbeeld om met een Andre die dronken is en tegen je zegt dat je een lekker wijf bent?’

 

Het is gaaf om mensen deze kans te geven

Miriam blikt even terug op de presentatie die ze onlangs op school gaven: ‘ Dan staan ze daar allemaal mooi in het zwart. Ze hadden een logo ontwikkeld. En ik ben de trotse bezitten van een naamplaatje met dit logo. Fantastisch om ze dan zo te zien glimmen. Dan glim ik zelf ook. ‘

 

Het komt op een mooie manier bij elkaar

Er komen van allerlei zaken bij elkaar. We ontdekten bijvoorbeeld dat er in het opleidingstraject bij het Albeda ook een stuk budgettraining zit. En toevallig was de docent met iemand van Zowel in gesprek. Wat nu resulteert in andere studenten van Albeda hier bij Zowel hun budget training gaan doen. Heel mooi hoe dingen dan op deze plek, in dit Huis van de Wijk, bij elkaar komen.

 

Ik laat het uit hen komen

‘Alles wat ze bedenken mogen ze hier uitwerken’: vertelt Miriam. ‘We kijken naar plannen. Schieten er samen op. Zo zijn we nu bezig met een kinderspeelmiddag op de woensdag met TOS. Ik leg dan de verbindingen met met de lagere school. En zo proberen we het rond te krijgen. Ik laat op basis van hun interesses dingen naar boven drijven. Dat werkt het beste. Ik laat het uit hun zelf komen.’

 

Mevrouw Miriam is ook een mens

Miriam vertelt: ‘zo is er een meisje dat best boos kan worden. Ze is heel expressief en wordt met haar hele lichaam boos. Ook mevrouw Miriam, zo als ze me hier noemen, werd het vroeger wel eens zwart voor de ogen. Ik ondersteun mensen vanuit mijn eigen referentiekader. Zo werk ik. Niet vanuit het boekje, maar vanuit mezelf. En daar neem ik mijn eigen ervaring als personeelsmanager en recruiter in mee.’

 

Mogen we nasi maken

Dat is een veelgestelde vraag. Miriam lacht. We gaan nog even kijken bij de groep. Ze oefenen met taal. Wat is jouw lievelingseten? Een Aziatische jongen probeert er woorden aan te geven. Rijst... Waarom? En zijn waanzinnige antwoord na een lange pauze is: ‘ja, omdat dat mijn ding is.’ Ik verlaat met een grote glimlach op mijn gezicht het pand.

 

 

***
Nicolette vertelt verhalen die ze tegenkomt en die langs komen waaien bij Wmo Radar: een Rotterdamse welzijnsorganisatie die zich bezighoudt met het betere mensenwerk. Talent laten bovendrijven :)

Delen

meer artikelen

Project Startbaan helpt Rotterdamse jongeren weer op weg Project Startbaan Jong 010 Overschie juni FEEST: Opening PrachtHuis Hoe krijg je meer Powerrrr in Tussendijken? Financiële ondersteuning opent bijzondere deuren Welzijnswerk is geven en ook ontvangen Liefde uitdragen voor je kind hoe doe je dat? Hoe Rosario zijn leven verlicht Het is een rare tijd Radar TV - uitzendingen We kunnen heel veel samen oplossen Dat is óók Afrika Interview met Marijke de Vries over eenzaamheidsaanpak Dementie vangen met levensverhalen Hoogkwartierbewoonster aan het woord Kwartaalrapportage 1: verbinden moet Hoe zou je het vinden om je netwerk uit te breiden? Gedicht over seksueel grensoverschrijdend gedrag Van eigen kracht naar eigenaarschap De route van het ontmoeten Vrijwilligerswerk levert mij eigenwaarde op Moeder en zoon dialogen Valentijn is er voor iedereen Een mooie opstap naar werk Jo-Enna haar kijk op Vreedzaam SROI...regels van de overheid zeker!? Hoe sterker ouderen zijn hoe beter Vrijwilligers werven vrijwilligers Voetbaltournooi op Daan Blij veldje Met Omroep Max door Overschie