Dementie vangen met levensverhalen

maandag, 11 mei 2015

Loekie Visser, buurtcoach

Als ik binnenkom slaat de urinelucht mij op de keel

Zowel de man en zijn huis zijn zwaar vervuild. Voorzichtig ga ik op het puntje van de meest schone stoel zitten. Hij kijkt me doordringend aan. Je zou er bijna bang van worden.

Ik stel hem wat vragen. Hij geeft antwoord, maar beperkt zich tot het hoogst noodzakelijke. Hij vertelt dat hij in het verleden is gescheiden en geen contact meer heeft met zijn kinderen. Als ik vraag naar de dingen die hij in het verleden deed en leuk vond komt er wat enthousiasme naar boven. Hij was een beroemde cricketspeler. Hij laat vol trots wat prijzen zien.

 

Er is duidelijk iets met deze man

In eerste instantie denk ik niet aan een vorm van dementie. Omdat het huis vervuild is regel ik hulp bij huishouding en na verloop van tijd stel ik een vrijwillige netwerkcoach aan hem voor. Deze coach kan hem opzoeken en kijken of hij wat meer kan ondernemen. Dat heeft resultaat. Hij bezoekt een aantal keren het huis van de buurt in de Kipstraat.

Na verloop van tijd houdt hij echter de deur voor de vrijwillige netwerkcoach dicht. De netwerkcoach probeert nu via de hulp bij huishouding binnen te komen. Samenwerking tussen zorg en welzijn. Het wordt mij steeds duidelijker dat hij een vorm van dementie heeft en we proberen, met elkaar, hem zo lang als mogelijk thuis te laten wonen.

 

Levensverhalen als begin van eigen kracht

In mijn werk gaan we als buurtcoach uit van de eigen kracht van mensen. Ook als we vermoeden dat er bij een oudere de ziekte van Alzheimer een rol speelt. We hebben ontdekt dat levensverhalen een heel mooi begin zijn om te ontdekken waar iemand nog blij van wordt. Hoe kunnen we samen met de bewoner, de mantelzorger en Radar het leven zo aangenaam mogelijk maken. Hoe bezorgen wij kwetsbare ouderen, iemand die vergeetachtig is, een leven waar nog een lach in zit. Dat is ons uitgangspunt.

 

Anne-Mei The werkt ook op basis van verhalen

En daar word ik dan weer blij van. Dementie is ongeneselijk zegt zij. Accepteer dat en verleg de aandacht van het lab naar de keukentafel. Anne-Mei The (cultureel antropoloog, onderzoeker en schrijver) heeft de aftrap gegeven voor haar onderzoek. Een onderzoek op basis van verhalen zonder cijfers en percentages. Studenten gaan op bezoek bij honderden mensen, met dementie en hun mantelzorgers, om hun verhalen te horen.

Het is de bedoeling dat Anne-Mei aan het einde van dit jaar circa driehonderd levensverhalen heeft verzameld. Uit deze verhalen zullen patronen ontrafeld worden. Problemen die achter de voordeur blijven. De angst, het verdriet, somberheid en de moeizame communicatie. Maar ook de leuke dingen zullen naar voren komen. Dingen waarom je samen nog kunt lachen.

Weten waar iemand blij van wordt. Het begin voor een vrijwillige Netwerkcoach.

 

Delen

meer artikelen

Project Startbaan helpt Rotterdamse jongeren weer op weg Project Startbaan Jong 010 Overschie juni FEEST: Opening PrachtHuis Jongeren in Huis van de Wijk leren al doende de taal Hoe krijg je meer Powerrrr in Tussendijken? Financiële ondersteuning opent bijzondere deuren Welzijnswerk is geven en ook ontvangen Liefde uitdragen voor je kind hoe doe je dat? Hoe Rosario zijn leven verlicht Het is een rare tijd Radar TV - uitzendingen We kunnen heel veel samen oplossen Dat is óók Afrika Interview met Marijke de Vries over eenzaamheidsaanpak Hoogkwartierbewoonster aan het woord Kwartaalrapportage 1: verbinden moet Hoe zou je het vinden om je netwerk uit te breiden? Gedicht over seksueel grensoverschrijdend gedrag Van eigen kracht naar eigenaarschap De route van het ontmoeten Vrijwilligerswerk levert mij eigenwaarde op Moeder en zoon dialogen Valentijn is er voor iedereen Een mooie opstap naar werk Jo-Enna haar kijk op Vreedzaam SROI...regels van de overheid zeker!? Hoe sterker ouderen zijn hoe beter Vrijwilligers werven vrijwilligers Voetbaltournooi op Daan Blij veldje Met Omroep Max door Overschie